Polska YMCA we Francji

Historia Polskiej YMCA we Francji rozpoczyna sie od lutego 1940r. kiedy to zasluzony i niezwyklego poswiecenia Generalny Dyrektor Polskiej YMCA, Pawel Super, przybywa do Francji na zaproszenie ówczesnego Vice-Ministra Spraw Wojskowych w tworzacym sie Rzadzie Polskim, aby zorganizowac prace w dziedzinie opieki kulturalno-oswiatowej nad zolnierzem. Zaledwie w kilka tygodni, Pawel Super zorganizowal Komitet Pracy Wojskowej i przeszkolil grono pracowników uruchomiajac pierwsze osrodki YMCA wsród formujacej sie nowej Armii , skladajacej sie w duzym procencie z mlodziezy urodzonej na emigracji, która nie znala Polski i nigdy nie widziala wojska polskiego. Powstaly wtedy biblioteki polowe, swietlice rozrywkowe, ruchome kantyny zaopatrzenia niezbednych rzeczy.

Po upadku Francji, Polska YMCA w dalszym ciagu prowadzila swoja dzialalnosc w ograniczonym zakresie dostosowanym do potrzeb i warunków zycia wsród internowanych zolniezy przebywajacych na poludniu Francji, w tak zwanych kompaniach pracy, jak i cywilnych uciekinierów przebywajacych w schroniskach Czerwonego Krzyza. Natychmiast po wyzwoleniu Francji, YMCA przystapila do przestawienia swej dzialalnosci na tory nowo zaistnialych warunków.

I tak, od 1945r, w calej Francji, gdzie tylko powstaly wieksze skupiska polskie, zorganizowane zostaly swietlice stale lub ruchome w których odbywaly sie wieczome kursy techniczne i jezykowe, kursy dla uchodzców cywilnych i bylych wojskowych, w zakresie przygotowania do zycia i pracy, odczyty dotyczace zagadnien spolecznych, kulturalnych i gospodarczych, przedstawienia, pokazy filmowe, i wystawy.

Przy Bibliotece Polsk:iej w Paryzu, dla mlodzie:zy, zorganizowane zostalo Wyzsze Studium Polskie. Wyklady odbywaly sie 3 razy w tygodniu, w zakresie trzech wydzialów : humanistyczny, prawny i ekonomiczny. Wsród wykladowców, m. in. byli zasluzeni i znani: Dyrektor Biblioteki, Czeslaw Chowaniec; Profesor Zygmunt Dygat (dlugoletni prezes Polskiej YMCA we Francji); Dr. Maria Galltzowska; Dyr. Waclaw Grzybowski; Dyr. Francisiek Pulaski i Ks. Dr. A. Jakubisiak. Ponadto, uruchomione zostaly kursy korespondencyjne i zawodowe oraz biblioteki ruchome.

Tak ozywiona dzialalnosc trwala do czasu kiedy zycie powojenne zaczelo powracac do stabilizacji, duza ilosc uchodzców politycznych zaczela wyjezdzac za Ocean, a inni,asymilujac sie w srodowisko francuskie, opuszczali skupiska polskie, co spowodowalo likwidacje ognisk i dzialalnosc ograniczyla sie do okregu paryskiego.

Praca YMCA polskiej byla skupiona w ramach Comite d' Action YMCA utworzonego zaraz po wojnie przez World's Alliance Committee of YMCA do opieki nad jencami i uchodzcami cywilnymi. Dyrektorem polskiej YMCA, do 1959r. byl Stefan Olesinski, a nastepnie Mieczyslaw Wemo do 1984 r., data zakonczenia dzialalnosci.

Po przejeciu prac i majatku Comite d' Action YMCA w latach 70 przez Narodowy Komitet Francuskiej UCJG (Union Chrótienne de Jeunes Gens), nastapily mozolne pertraktacje pomiedzy Polska YMCA w W. Brytanii a ruchem francuskim nad zachowaniem samodzielnosci dla Sekcji Polskiej. Przy wydatnej i usilnej pomocy Dyr.Jeo Bednarka z Genewy, Polska YMCA we Francji zostala uznana jako Sekcja wchodzaca w sklad PolskiejYMKI Wielkiej Brytanii, jej prezes, Mieczyslaw Wrzecian wszedl do Rady Wykonawczej Union Chretienne de Jeunes Gens de Paris, a dyrektor Mieczyslaw Wemo do Kolegium Sekretarzy Narodowego Ruchu francuskiego. Z tego tytulu organizowal program kulturalny dla grup etnicznych w Foyer de Paris i zajmowal sie szeroko zakrojona praca socjalna w UCJG de Paris dla licznie przyjetych we Francji uchodzców z Chili, Vietnamu, Cambodzy i Laosu.

Reorganizacja ta pozwolila na utrzymanie stalego polskiego sekretariatu i w oparciu o dobrze polozony dom UCJG na rozwój dzialalnosci wsród polonii paryskiej, mlodziezy studiujacej i nowo naplywajacej emigracji z Kraju. Urzadzano wieczory literackie, odczyty z pisarzami, dziennikarzami i artystami, wystawy malarstwa, fotografii i plastyki, koncerty, wystepy zespolów ludowych, projekcje filmow dokumentarnych z zakresu walk 2go Korpusu, tradycyjne obchody Swiat Bozego Narodzenia i Wielkanocej oraz bale sylwestrowe.

Duza czesc tego programu byla realizowana przy pomocy zasluzonego i niestrudzonego dlugoletniego dyrektora Polskiej YMCA w Anglii, Boleslawa Lesieckiego. Mlodziez z Francji brala udzial w dorocznych letnich obozach organizowanych przez YMCA z Londynu. Rozwinieta rowniez zostala wspolpraca i pomoc dla licznych organizacji jak Stowarzyszenia Inzynierow, Studentów, Deportowanych, Artystów, Malarzy, Sokola, Macierzy Szkolnej, itd. Urzadzajac wspólne imprezy, umozliwiajac im drukowanie biuletynów, organizowanie statutowych zebran czy spotkan.

Nie zabraklo Polskiej YMCA by wraz ze Studentami i Inzynierami oraz UCJG deParis natychmiast po ogloszeniu w grudniu 1981r. stanu wojennego zorganizowac, w ramach solidamosci z Polska, zbiórke lekarstw, zywnosci i produktów higienicznych. Juz 13 stycznia 1982r. piecio-osobowa ekipa YMCA polsko-francuska, pokonujac ponad 2100 km w trudnych warunkach atmosferycznych i po licznych kontrolach policyjnych, dotarla do Szczecina, Koszalina, Torunia, Warszawy, Lodzi, Krakowa, Czestochowy i Wroclawia by przekazac w osrodkach katolickich, prawoslawnych, protestanckich i nielicznych zydowskich przywiezione dary. Odwaga i zmeczenie tych ludzi byly swiadectwem wartosci ewangelicznej.

Dzialalnosc Polskiej YMCA we Francji przerwana zostala w 1984r. i nie udalo sie jej wznowic mimo istniejacych potrzeb.

Smialo rzec mozna ze Polska YMCA podczas jej dzialalnosci we Francji bezustannie przystosowywala sie do zaistniajacych potrzeb, spelniala swe zadanie, wykazywala sile, zywotnosc i energie stosowana do kresu jej istnienia.<BR>
Prezesami Polskiej YMCA we Francji, po 1945r. byli : prof. Z. Dygat ; Konsol B. Samborski ; Inz. J. Zawisza ; Inz. M. Wrzecian, ( którego syn, Klaudiusz, jest dzisiaj Prezesem Narodowego Ruchu YMCA francuskiej) i Prof. J. Nomarski. Wchodzili oni jako vice-prezesi do Prezydium Rady G1ównej Polskiej YMCA w Wielkiej Brytanii ktora nadal dziala bardzo aktywnie dla mlodziezy polskiej w Europie.